Op 30 juli vertrokken joleine en ik naar tioman. Best een lange reisdag, eerst met de taxi naar mersing en daarna met de boot naar tioman. Al waren we bijna (echt bijna) niet op de boot gestapt. Dit ivm de aardbeving en tsunami waarschuwing. We twijfelden al (al was er voor Maleisië geen waarschuwing) en toen het begon te stormen en er ambulances naar de haven reden hebben we eigenlijk besloten niet te gaan. En waarom dan toch op de boot…? Het lukte niet om een grab te boeken en we wisten niet wat wel te doen. Over slechte risico afwegingen gesproken. Maar goed. Uiteindelijk prima overtocht en nu dus op het eiland.
Op Tioman slapen we in redelijk basic guesthouse (even schakelen voor joleine..) maar wel met een fijne sfeer. We vulden ons dagen met hangmatten, zwemsessies en boottochtjes. Het snorkelen viel de snorkelsnobjes na Sulawesi en Flores een beetje tegen. Ook het waterdichte fototoestel gesloopt. Vergeten dat je na het laden alle schuifjes moet afsluiten voor je van een boot springt… Ook missen we op Tioman de massages en wat variatie in eten.
Zondag (inmiddels weet ik weer welke dag het is) vertrekken we naar Kuala Lumpur voor een laatste nachtje in Azië. Het voelt als het begin van de terugreis. Bij aankomst in Mersing nog wat heerlijk old school reisgedoe gehad. De geboekte grab chauffeur wilde terplekke 200 ringgit (40 euro) extra. Aangezien het mini waggie was en ik geen zin had in gedoe hem afgezegd. Maar ja. Dan zit je dus in Mersing en heb je geen vervoer. Via grab en inDrive lukte het niet een andere auto te regelen. Toen dus old school een taxi chauffeur aangesproken. Die wilde ons voor 700 ringgit wel brengen. Gevraagd of dit dan de auto was en we meteen zouden vertrekken. Dit bevestigde hij. Maar je raadt het al… Zodra we wegreden begon ie over een andere auto. Een grote zou toch veel fijner zijn? Op zich wel natuurlijk. En dat allemaal voor hetzelfde bedrag. Maar goed de hele handelwijze wekte wel wat argwaan. Maar wat doe je eraan? Je zit al in die auto met alle deuren op slot (dat doen ze hier graag..) Dus wij naar een tankstation waar we naar de winkel werden gestuurd. Toen we terugkwamen zaten onze tassen al in andere auto. Een nieuwe innova met hele vriendelijke chauffeur en dat alles inderdaad voor het afgesproken bedrag. Helaas duurde de trip naar kl erg lang. Het was druk onderweg en we waren pas half 7 ‘s avonds in hotel. Meteen naar onze favoriete pizzaria gerend en aansluitend een massage. Fijn om weer in de bewoonde wereld te zijn. Ook een prachtig uitzicht vanaf onze kamer!!
Onze to do lijst in kl bestaat uit hotelontbijt (op de 48e met pracht uitzicht en heerlijk notenbrood), stitch knuffels kopen (ja dat wil een 15 jarige puber nog steeds), de petronas towers in het donker, een kattencafe en nog een paar winkels als cotton on. Oh ja en natuurlijk roti canai, bubble milk tea, flensjes pork belly en massages!
De pork belly flensjes droegen nog bij aan een belangrijke levensles voor Joleine. Bij het Chinese restaurant kwam een oudere man steeds een praatje maken. Toen hij zag dat ze niet at, staarde hij in haar ziel en merkte op dat het opdoen van nieuwe ervaringen de sleutel is tot wijsheid. En toen at de puber zowaar!! En daarna gaf hij pas echt blijk van wijsheid (of slechte ogen..) door te vragen of we zusjes waren…
Terugkijkend was de reis een raar samenhangsel van losse trips. Ook her en der wel wat stressmomentjes gehad.. met als toetje op de laatste avond een telefoontje van het verzorgingstehuis waar mijn moeder woont dat ze miss moet worden opgenomen. Wel vond ik het reizen 1 op 1 met een kind erg waardevol! Helaas heeft Stephan het maar saai thuis (maar die moet niet zeuren want ik heb hem met mijn adequate handelen in maumere gered :)).
Francine, Stephan, Joleine en Duuk op reis! 