Maumere en Moni

Na een rustige vlucht (wel met een net iets te klein vliegtuig…) in Maumere aangekomen. Na aankomst zijn we opgehaald door de chauffeur die tot aan Labuan Bajo bij ons blijft. Eerst even naar het hotel en daarna naar een dorpje van de Bajo (dat zijn zeenomaden oorspronkelijk uit Sulawesi) en naar het tsunami monument.

Terug bij het hotel kwamen we in crisis nummer 2 terecht. Stephan die een liesbreuk leek te hebben. Na overleg met grote vriend chatgpt leek het een beginnende liesbreuk waar geen acute actie voor nodig is. Prima op zich, maar helemaal gerustgesteld voelden we ons niet. De echte stress begon toen hij ‘s avonds ineens 40.2 graden koorts bleek te hebben (en dat was een uur na 2 pcm…). Dus weer overleg met chatgpt, de huisarts in Nederland en wie er verder maar beschikbaar was :). Uiteindelijk in de avond naar kliniek in de buurt gereden samen met dochter van hoteleigenaar. Zij woont in Duitsland en kon dus super fijn vertalen. Volgens de arts was het geen liesbreuk maar uit de bloeduitslagen bleek wel een flinke infectie. Dus starten met ab.

Het ziekenhuis was een surrealistische ervaring. Overal mensen. Op bedden. Op de grond. Buiten. Binnen. En iedereen staarde ons aan… De meeste mensen hier geloven niet in westerse geneeskunde. Vreselijk om te zien hoe mensen met gebroken benen en verbrijzelde knieën op plastic zeilen achter on pickups werden gelegd en weer naar huis meegenomen. Onbehandeld.

De volle dag in Maumere zouden we eigenlijk een boottocht maken naar een eiland om tr snorkelen. Dat natuurlijk afgezegd en in plaats daarvan bij hotel rondgehangen. En Duuk is nog naar de lokale sportschool gegaan.

En toen weer door naar moni voor 1 nacht. Onderweg gestopt bij dorpje waar ze sarongs weven en bij een prachtig strand. Daarna strandden we op een berg omdat weg geblokkeerd werd door rotsblokken….. Sowieso de weg op veel plekken half weggespoeld. Ook nog overal de restanten van recente aardverschuivingen. Laten we hopen dat het droogblijft.