Vientiane… big big city (not)

Op de laatste avond in spring river arriveerde er een Nederlands gezin met kinderen van dezelfde leeftijd. Commotie alom. De eersten die we tegenkwamen.

We hebben in kong lor trouwens minimaal gebruik gemaakt van de lifestraw omdat ik vreesde dat het kraanwater gewoon rivierwater was. De locals drinken dat namelijk uit de lagune. En ondanks dat de lifestraw ook voor rivierwater is, durfde ik het niet aan. Bizar om te zien hoeveel plastic flesjes je dan ineens gebruikt. De lifestraw is echt ideaal hier.

Op zondag stond dus de helse rit van kong lor naar vientiane gepland. De staat van de weg was dramatisch! Meer gaten dan asfalt zo ongeveer. We hebben dus ook 7 uur gedaan over 300 kilometer. Onderweg was op een steil stuk helemaal geen asfalt meer over, er lag alleen nog maar diep en mul zand. Wat een stof! En brommers kwamen er niet op. Die moesten geduwd worden (wat er vrij vermoeiend uitzag…). Hoe dichterbij de hoofdstad, hoe beter het asfalt. Het laatste stuk hadden ze zelfs de moeite genomen om een witte stippelstreep in het midden te trekken.

Inmiddels dus in vientiane. We slapen in een redelijk hotel. Met zwembad en heel veel Chinezen. En een oud-collega van Stephan. Moet je opeens wel op de kinderen letten (normaal doen we of ze niet van ons zijn als ze zich misdragen…). Meteen s avonds een rondje over de avondmarkt gelopen. De kinderen hebben kerstmutsen en nieuwe voetbalshirts gescoord. Ook fietsen gehuurd en een rondje gefietst. Een bezoekje gebracht aan COPE, waar ze werken aan het opruimen van explosieven en het maken van protheses. Laos blijft tenslotte het zwaarst gebombardeerde land ooit. Je moet toch ergens bekend omstaan….

Op kerstavond aten we de lekkerste pizza en kebab ooit! Daarna naar een hysterische kersthappening bij een fontein. We zijn na een half uur gevlucht, maar niet voordat duuk in een gigantisch groot rode-mierennest ging staan… Arme jongen. Hij heeft wat met dieren 🙂

Op onze laatste dag in vientiane zijn we naar een ochtendmarkt en tempel geweest. Met de tuktuk…. onze verwende kindertjes wilden niet meer fietsen. Ook bleken we onze lifestraw te hebben laten staan bij een restaurant gisteren. Gelukkig stond hij daar vandaag nog steeds. Verder gezellig gegeten met de oud-collega van Stephan en zijn vrouw, de tassen gepakt en dus klaar voor de lange reisdag richting don det. Met taxi, vliegtuig, bus, boot en de benenwagen voor de laatste anderhalve kilometer. We zijn weer benieuw!